Jesteś sam. I narzekasz. A bo:

- smutno

- nie ma kto przytulić

- nie ma z kim pogadać

- nie ma z kim się cieszyć

- nie ma CZYM się cieszyć.

Znasz ten stan? Więc zrób tak:

Wyobraź sobie najgorszy dzień swojej samotności, w którym nic ci się już nie chciało, w którym było tak źle, że aż szkoda gadać. Dzień, w którym po prostu wymiękłeś. Masz tą wizję? Ok.

Teraz dołóż do niej wyobrażenie, że siedzisz na betonowym skrawku czegoś, czego nawet nie można nazwać podłogą. Dookoła Ciebie – kraty.

Atmosfera szara, więzienna, choć mniej spokojna: razem z Tobą jest kilku typków, a z każdym z nich jest coś nie tak. Jeden tłucze głową w ścianę, drugi krzyczy, trzeci wyje, czwarty chodzi w kółko, piąty się okalecza a szósty patrzy tępo w przestrzeń.

Bolą cię nogi. Chciałbyś je rozprostować, pobiegać, ale nie masz jak. Nie wiesz, kiedy cię wypuszczą. Nie wiesz, za co cię zamknęli.

Coraz częściej słyszysz, jak wyprowadzają innych na śmierć. W nocy nie możesz spać bo słyszysz ciągłe lamenty, których nikt nie słucha. A na dodatek:

- smutno

- nie ma kto przytulić

- nie ma z kim pogadać

- nie ma z kim się cieszyć

- nie ma CZYM się cieszyć.

Halo, to nie jest zła bajka. To prawda: jesteś w schronisku dla zwierząt. Zawsze, kiedy cierpisz bo jesteś sam, obok cierpi zwierzę.

A gdyby tak wyjść z tymi dwoma cierpieniami, spotkać się gdzieś w połowie drogi i połączyć je w coś lepszego?

Zwierzę chce.

A ty?