Singiel chce być najmądrzejszy. Mieć wszystko pod kontrolą. Znać odpowiedź na każde pytanie – nawet to, które nie zostało postawione. Siedzi więc na kanapie wieczór za wieczorem i wywyższa się sam przed sobą, przedstawia teorie, gada, gada.

Uzasadnia sobie singiel, że o wiele lepiej siedzieć tak i mieć o tyyyyle wolnego miejsca. Nogi można wyciągnąć. Samemu można robić wszystko, co się żywnie podoba. Leżeć, półleżeć, skakać. Narzutę można zmienić. Albo pozycję. Kanapę można przesunąć. W lewo, w prawo, pod ścianę, pod okno. Poduszki poprzekładać, pościskać, pognieść, wyprostować, uklepać.

Siedzi tak singiel i czuje, że mimo, że jest taki mądry, bystry i cool, coś mu nie gra. Miękkości mu brakuje. Nie tej poduszkowej czy kołdrzanej, tylko takiej, która emanuje ciepłem od środka. Przychodzi, przytula się i jest. Układa się na kolanach. Sprawia, że nie trzeba nic udowadniać. Daje spokój.

Singiel wstaje, wychodzi, wchodzi do schroniska, szuka, bierze, wraca. Sadza obok siebie Włochacza Kanapowca. Już nie musi mówić. Może być.